Barbara's Long Covid

Er is wederom goed nieuws te melden. Van een zuigeling ben ik nu een kleuter geworden. Ik zit weer op de basisschool, met rantsoentjes en dieetjes van wat wel en niet mag, met een puntensysteem om dat te kwantificeren, en met kleurtjes die ik elke avond aan de dag moet geven: groen (goed), geel (ok), oranje (matig) en rood (slecht). Alleen de stickers met hartjes en gekleurde eenhoorns mis ik nog, maar die krijg ik dan weer in overvloed als emoji’s van jullie in de app.  Dat kleuterniveau in de omgang met mijn dag en mijn leven – ingesteld door een ergotherapeut – werkt wonderwel. Ik leer mijn welbevinden af te meten aan hoe ik me voel en minder aan wat ik allemaal voor elkaar gekregen heb. Dat is nieuw voor me. En ik ben een ontzettend braaf kindje – want ik wil niets liever dan beter worden, en mezelf niet ook nog overladen met zelfverwijt mocht ik mijn herstel bewust of onbewust saboteren.  Dus ik houd me netjes aan het rantsoen: elke activiteit heeft een bepaalde zwaarte ...

Ik heb goed nieuws te melden. Niet alleen stagnatie van achteruitgang, zoals gemeld in mijn vorige blog, maar ook een aarzelende en minieme inzet van herstel. Sinds ik terug ben uit Overijssel in de tweede week van januari gaat het wat beter met me: De tinnitus is significant minder. ’s Avonds giert en loeit ie nog het meest, maar er zijn sommige momenten op sommige dagen dat ik denk: “hé waar is de piep?” en dan hoor ik hem weer, maar hij was even weg… Ik kan prikkels – met name geluidsprikkels – weer wat beter aan. Ik hoef de keuken niet meer uit als de waterkoker aanstaat (het geruis en geborrel daarvan was twee maanden lang onverdraaglijk).  Ik zet mijn noise canceller tijdens mijn korte wandelingetjes alleen op als er een luidruchtige auto of klas kinderen langskomt. Ik luister weer 20-30 minuten muziek per dag. Rustige muziek met maximaal één instrument en zangstem. Een strijkkwartet van Mozart gaat ook nog wel, maar gisteren probeerde ik de Serenades van Brahms – dat is nog ...

Toen ik in september doorkreeg dat mijn confrontatie met COVID-19 meer omvatte dan de milde verkoudheid die ik in Manilla had doorgemaakt, deed ik voor mijn gevoel enorme concessies om uit te kunnen zieken. Ik cancelde mijn bijdrage aan de Lorentz workshop in Leiden, aan de Jahrestagung van de Gesellschaft für Musikforschung in Berlijn, en aan de internationale conferentie van de Society for Ethnomusicology in New Orleans. Ik trok me terug uit een sollicitatiecommissie aan de Humboldtuniversiteit. Ik schoof in overleg met redacties deadlines vooruit voor een aantal artikelen. Ik kreeg een onderwijsassistent toegewezen voor het nakijkwerk van   mijn favoriete MA cursus over muzikale kennistheorie  en ik liet alle klussen voor   Current Debates in Music , onze   AMMA -cursus aan het Conservatorium van Amsterdam, over aan mijn geweldige collega’s aldaar. Nu, vier maanden later, is mijn leven afgepeld tot het dagritme van een zuigeling. Ik ben doorgaans maximaal 2 uur ac...

Er zijn goede zaken te melden. Ik slaap behoorlijk goed: ook na slechte dagen met stress (overdrive) of shock (malaise) pak ik altijd wel 6 of 7 uur per nacht, waarvan 4 of 5 uur ononderbroken. Die slaap is bovendien een rustiger slaap geworden met minder dromen en minder hartkloppingen. Ik word ook al enkele weken niet meer wakker door stuiptrekkingen, willekeurige wilde zenuwsignalen, plotselinge hartslagverhogingen of extreme duizeligheid. Ik krijg nog steeds   shocks/terugslagen/crashes   na minimale (maar desalniettemin teveel) inspanning of stress, maar de scherpe randjes zijn ervan af. Geen   Dementors’ Kiss  meer waarbij alle zuurstof uit mijn lijf gezogen lijkt te worden. Geen zenuwpijnen meer. In plaats daarvan een vreemd soort misselijkheid – nog het beste te vergelijken met wagenziekte – en extreme vermoeidheid. Ik voel me dan erg beroerd, maar ik kan opstaan, een boterham smeren, en een buurvrouw of bezoeker te woord staan. Het is niet meer zo heftig. ...

27 november 2022 Elke dag kleppert mijn brievenbus. Ik ben overgevoelig voor geluid, maar dat geluid vind ik prettig. Dan ligt er weer een pakje, kaartje, handgeschreven brief, of tekening op de deurmat, en soms meer dan één. De boekjes, kaarsjes, bloemen, zeepjes, chocola en natuurlijk voodoopoppetjes van Chinese massamakelij zijn balsem op de ziel. Uit Zuid-Afrika krijg ik   umuthi   opgestuurd om geneeskrachtige thee van te trekken. Citra had   obats   meegenomen uit Indonesië. Er worden kaarsjes voor me gebrand in kerken.   uNkulunkulu , Allah, Onze Lieve Heer en alle heiligen, Zulu voorouders, en Javaanse al dan niet   stille krachten   zijn in stelling gebracht. En het helpt! Het is ontzettend belangrijk om te weten dat zoveel mensen aan me blijven denken en met me blijven meeleven, want de combinatie van sociale isolatie en onzekerheid over de vooruitzichten en de toekomst is het moeilijkst. Die uitdaging kan ik makkelijker aangaan met zoveel st...