Barbara's Long Covid

En sinds een week is de mist weer opgetrokken. Afgelopen zondag werd de kortademigheid minder. Terwijl de hoest van de verkoudheid ook nu nog stevig door mijn borstkas rochelt. Elke dag kom ik makkelijker de trap op. Komt het door het bewustere ademen ? Door de rust die ik afgelopen maand noodgedwongen heb moeten nemen? Of juist door de sociale activiteiten die ik de afgelopen tien dagen weer opgenomen heb en die me zo opfleuren? Geen flauw idee.  Sommige trouwe lezertjes zeggen me dat ik niet zo moet willen analyseren de hele tijd. Wat valt er te analyseren aan zo'n onbekende ziekte? Maar analyseren is een manier voor mij om deze toestand in mijn leven te integreren. Het is therapeutisch, al zijn er geen conclusies te verbinden aan mijn analyses. Ik vind dat niet erg. Als geesteswetenschapper ben ik dat gewend en schep ik er zelfs plezier in. Ook als analyses niet "succesvol" zijn, kunnen ze inzichtelijk zijn. Dus ik ga als een Foucauldiaanse archeoloog nog eens in de ...

De terugval is hardnekkig. Al de hele maand oktober speelt mijn leven zich weer vooral binnen de vier muren van mijn huis af. Dat is soms prima: lekker lezen, een paar uur "werk" per week: ook lezen, redactieklusje. Muziek beluisteren en televisie kijken kan gewoon. Koken, plantjes verpotten en wasjes draaien ook. Alles lekker op mijn eigen bejaardentempo. Tuttelen in huis is geen straf in mijn fijne huis.   Maar op andere momenten is het zwaar. Daar zijn drie redenen voor. Ten eerste kom ik maar niet van die verkoudheid af. Al drie weken hoest met bijbehorende verminderde longcapaciteit. En daar wordt die longcovid 10x zo erg van. Ten tweede is longcovid weer veel in het nieuws* en dan komen ook al die verhalen weer langs van mensen die maar niet beter worden. En ten derde is het nu een jaar geleden dat ik instortte . Na de COVID-infectie in augustus heb ik nog geprobeerd een beetje mee te draaien. Maar in oktober ging dat echt niet meer. Blogs van vorig jaar zijn daar ge...

En daar is ie dan: de eerste echte terugval sinds ik begin maart uit het diepste dal omhoog krabbelde met mijn Berggeitenhoefjes . Met een terugval bedoel ik geen Dementors' Kiss , geen aanval, geen ineenstorting, maar een tijdelijke verergering van symptomen: sneller moe, sneller buiten adem, hardere tinnitus, hogere hartslag. Ik kan even geen yoga doen en niet fietsen, en zeker niet naar het zwembad. Enkele van mijn fysieke verworvenheden moet ik - hopelijk tijdelijk - weer inleveren. Ga terug naar Start. U moet 200 gulden betalen. Maar mentale verworvenheden lijken behouden.  Natuurlijk is het ziekteverloop ook in de afgelopen zeven maanden grillig geweest: altijd drie stappen vooruit en dan weer twee terug. Geregeld een paar dagen minder OK. Maar in grote lijnen ging het onmiskenbaar vooruit: begin maart naar de uitvaart van mijn tante , begin april begonnen met de citalopram , half april mijn eerste feestje , in mei weer meerepeteren met mijn koor , begin juni een deel van een...

Nu het wat beter met me gaat, kan ik meer aandacht opbrengen voor hoe andere patiënten hun longcovid-ervaringen beschrijven. In mijn mail aan mijn lezers wees ik al op het blog van Jo Maybin , die de hele ziekte in vijf stellingen samenvat, met een ijzingwekkende doeltreffendheid en herkenbaarheid. Ook mijn collega aan de UvA Eva Meijer heeft long covid. Net als ik ongeveer een jaar. Dat zeg ik zo plompverloren omdat ze er in een landelijk dagblad over schrijft. Ik krijg het idee dat ze in tegenstelling tot ikzelf de wil en wens heeft door te werken . Ze schrijft althans columns en opinieartikelen voor NRC over de ziekte en schijnt ook haar mailbox vaker te openen dan haar lief is. Misschien moet ze ook wel, zijn haar arbeidsvoorwaarden minder riant dan de mijne. Ik heb er hoe dan ook bewondering voor. Veel van wat ze zegt is herkenbaar: de modder, het waden door weerstand tot je zelf modder wordt, de onverdraaglijkheid van geluid en licht en mensen. Het stilgevallen zijn. Je zelf ...

Sinds ik een half jaar geleden begonnen ben met het inzetten van een Joker ( mijn succesvolle Joker 1, de citalopram ) ben ik het longcovidspel een niveautje hoger gaan spelen. Daar werd ik me onlangs bewust van.  Dankzij de stabiliteit die de citalopram me biedt, hoef niet meer van dag tot dag te leven, maar kan ik per week bedenken wat ik kan doen. Dat is nogal een puzzel en bij uitstek een klus voor de Wattals . In mijn vorige blog opperde ik dat de Wattals genoegen neemt met een minder vooraanstaande positie dan hoofd-controller en Opper-Anticipator. Maar dat klopt niet helemaal. Zijn werk is - nu er weer wat te anticiperen valt - juist moeilijker geworden, want ik moet scherpere keuzes maken dan vroeger. Zoals: "Wat-als ik vandaag ga zwemmen, heb ik dan woensdag genoeg energie om te gaan zingen?"  Dat is een hoger niveau van puzzels leggen dan de dag proberen door te komen. Het is een combinatiespel (in tijd, niet in energetische ruimte - meerdere dingen tegelijk doen i...

De Wattals houdt zich al een tijdje stil. Of beter gezegd: zijn samenwerking (ik weet nog steeds zeker dat ie een vent is) met de Stresskip en de Hypochonder is opgeschort. In plaats van die twee de hele tijd op te jutten, heeft hij weer eigen klusjes, zoals: "Wat-als ik vandaag ga zwemmen, heb ik dan woensdag genoeg energie om te gaan zingen?" Kijk, met zo'n vraag kan de Berggeit met de Twee Kunstheupen werken. De Stresskip schrikt er niet wakker van en de Hypochonder vindt het niet de moeite om er voor onder zijn steen vandaan te komen. De Wattals is weer functioneel en dat scheelt in zichzelf al een berg energie.  Het moment dat de Wattals onttroond werd, en van een kalme hoofd-controller in een neurotische oproerkraaier veranderde die op de gekste momenten  het piekerloket gijzelde en op zijn kop zette , was in oktober, toen ik - inmiddels twee maanden na de COVID-infectie - maar achteruit bleef gaan, holderdebolder de berg af. Ik deed steeds minder, probeerde me...

Trouwe lezertjes van dit blog zullen gemerkt hebben dat ik minder vaak met updates kom. Toen ik heel ziek was - van november tot april - kreeg ik dan wel eens een mailtje van lezers: "We horen niets. Ben je er nog?" Die mailtjes krijg ik nu niet meer, want iedereen weet wel dat ik waarschijnlijk druk ben met andere dingen. Dat klopt. Dat ben ik ook. Maar er is nog een reden dat ik minder vaak post: ik kan me weer op andere manieren uitdrukken, in gesprekken en door fysiek aanwezig te zijn. Dat is ontzettend fijn. Tot een half jaar geleden was het blog eigenlijk mijn enig mogelijke vorm van communicatie: ergens heen gaan kon niet en gesprekken met maximaal één andere persoon konden niet langer dan een uurtje duren. Dan ga je het niet over grote onderwerpen hebben, en ik heb me een tijd afgevraagd of ik het überhaupt ooit nog met iemand over iets groters kon hebben dan het maken van een kopje thee of het ophangen van de was. Dat blog was dus echt een lifeline voor mij: een draa...