Barbara's Long Covid

Op de valreep van het oude jaar nog even een update (en stiekem ook een lijvige terugblik): ik ga weer heel lekker vooruit. En wat houdt dat dan in? Ik roep al een half jaar dat ik heel lekker vooruit ga. Ben ik dan niet onderhand eens beter?  Van het modderbad van het Feestvarken met de Vijf Speklapjes / mijn 50ste-verjaardagsfeest ben ik in elk geval ontzettend opgeknapt. En zoals mijn vrienden mij helpen herinneren: alle vijftigers hebben na zo'n feest een kater en pijn in hun voeten van al die uren staand biertjes drinken. Daar is niets zorgwekkends aan.  Ik ben van mijn middagslaap af. Die heb ik vervangen door twee powernaps van maximaal 20 minuten. Die vergen een wekker en wat discipline, maar ik slaap er 's nachts veel beter van, en ik ben nu van 16 uur slaap per etmaal in maart terug naar zo'n 9 à 10 uur slaap per etmaal, terwijl 8 uur voor mij normaal was. Die andere 14 uur ben ik op en actief. Toppie! Maar de vloeibaarheid en veranderlijkheid van deze aandoening...

Sinds afgelopen zondag, 10 december, heeft de Berggeit met de Twee Kunstheupen er een enorm gezellige reisgenoot bijgekregen. Het was mijn ergotherapeut opgevallen dat de probleempersonages in mijn blog het beste uitgewerkt zijn: de Wattals , de Stresskip , de Hypochonder - allemaal geen bijzonder vrolijke types. De Positivo en de Relaxte Kat zijn er ook, maar daar heb ik het eigenlijk nooit over. Dat is inderdaad opvallend.   Dus nu introduceer ik met blijde trots het Feestvarken (met dank aan Eva voor de suggestie). Het Feestvarken is sinds afgelopen zondag - toen ik groots mijn verjaardag vierde - een belangrijk lid van het Berggeiten-reisgezelschap. En eigenlijk was ze er altijd al. Ze krijgt nu vooral meer ruimte en zelfvertrouwen. En daar gedijen varkentjes goed in. Het Feestvarken heeft intelligente grote ogen met een twinkeling erin. Haar tevreden geknor is verstaanbaar voor eenieder die een beetje Dionysisch spreekt. Ze laat hele harde winden, en ze is virtuoos. I...

You, Morningtide Star, now are steady-eyed, over the east, I know it as if I saw you; You, Beeches, engrave on the sky your thin twigs, even the least; Had I paper and pencil I'd draw you. From: Thomas Hardy "Lying Awake" (1928) [met dank aan Alec] In een week tijd is de oude beuk op het Molenerf achter mijn huis al zijn bladeren verloren. Half november, zelfs na storm Ciarán, zat hij nog groen in het blad. Nu is hij helemaal kaal. Zijn fijne vertakkingen tekenen zich inderdaad zelf af op het zwerk, als subject en object tegelijk. Ik kan er eindeloos naar blijven kijken. De boom is een blikvanger zodra ik vanaf mijn ziekbed uit het raam kijk. En dat zegt wat, naast de blikvanger die de molen zelf ook is. Hij staat daar machtig in zijn eentje en spreidt zijn takken alle kanten op met een wonderschone net-niet-symmetrie (a crippled symmetry zou Morton Feldman zeggen). Nu de oude beuk is teruggekeerd naar de stand waarin ik hem aantrof, een jaar geleden, word ik herinnerd aa...

In mijn vorige blog heb ik jullie overstelpt met metaforen. Longcovidsymptomen als bobbels in een waterbed, de rokken van een ui (of matroesjka-poppetjes : in elk poppetje zit weer een nieuwe: kiekeboe! Gelukkig worden ze steeds kleiner), de pussende koppen van een veelkoppig monster in een bergmeer, en ik wil er hier nog een metafoor aan toevoegen: hindernissen van een parcours.  Daar kom ik op omdat ik vrijdag op de verjaardag van mijn toffe buurvrouw Tessel was en daar met een stokpaardjeswedstrijd (met zo'n ouderwets stokpaardje tussen je benen door de woonkamer draven) in de prijzen viel in de categorie Parcours, enkel en alleen omdat ik meedeed. Want, zo zei Tessel terecht, je bent een kolossale hindernisbaan aan het doorlopen. Het is een enorme prestatie dat je hier staat. Ik had nog niet over mijn ziekte in termen van een parcours of een hindernisbaan nagedacht terwijl het een hele zinnige manier is om het ziekteverloop te conceptualiseren. Dat conceptualiseren noemen ze b...

En sinds een week is de mist weer opgetrokken. Afgelopen zondag werd de kortademigheid minder. Terwijl de hoest van de verkoudheid ook nu nog stevig door mijn borstkas rochelt. Elke dag kom ik makkelijker de trap op. Komt het door het bewustere ademen ? Door de rust die ik afgelopen maand noodgedwongen heb moeten nemen? Of juist door de sociale activiteiten die ik de afgelopen tien dagen weer opgenomen heb en die me zo opfleuren? Geen flauw idee.  Sommige trouwe lezertjes zeggen me dat ik niet zo moet willen analyseren de hele tijd. Wat valt er te analyseren aan zo'n onbekende ziekte? Maar analyseren is een manier voor mij om deze toestand in mijn leven te integreren. Het is therapeutisch, al zijn er geen conclusies te verbinden aan mijn analyses. Ik vind dat niet erg. Als geesteswetenschapper ben ik dat gewend en schep ik er zelfs plezier in. Ook als analyses niet "succesvol" zijn, kunnen ze inzichtelijk zijn. Dus ik ga als een Foucauldiaanse archeoloog nog eens in de ...

De terugval is hardnekkig. Al de hele maand oktober speelt mijn leven zich weer vooral binnen de vier muren van mijn huis af. Dat is soms prima: lekker lezen, een paar uur "werk" per week: ook lezen, redactieklusje. Muziek beluisteren en televisie kijken kan gewoon. Koken, plantjes verpotten en wasjes draaien ook. Alles lekker op mijn eigen bejaardentempo. Tuttelen in huis is geen straf in mijn fijne huis.   Maar op andere momenten is het zwaar. Daar zijn drie redenen voor. Ten eerste kom ik maar niet van die verkoudheid af. Al drie weken hoest met bijbehorende verminderde longcapaciteit. En daar wordt die longcovid 10x zo erg van. Ten tweede is longcovid weer veel in het nieuws* en dan komen ook al die verhalen weer langs van mensen die maar niet beter worden. En ten derde is het nu een jaar geleden dat ik instortte . Na de COVID-infectie in augustus heb ik nog geprobeerd een beetje mee te draaien. Maar in oktober ging dat echt niet meer. Blogs van vorig jaar zijn daar ge...

En daar is ie dan: de eerste echte terugval sinds ik begin maart uit het diepste dal omhoog krabbelde met mijn Berggeitenhoefjes . Met een terugval bedoel ik geen Dementors' Kiss , geen aanval, geen ineenstorting, maar een tijdelijke verergering van symptomen: sneller moe, sneller buiten adem, hardere tinnitus, hogere hartslag. Ik kan even geen yoga doen en niet fietsen, en zeker niet naar het zwembad. Enkele van mijn fysieke verworvenheden moet ik - hopelijk tijdelijk - weer inleveren. Ga terug naar Start. U moet 200 gulden betalen. Maar mentale verworvenheden lijken behouden.  Natuurlijk is het ziekteverloop ook in de afgelopen zeven maanden grillig geweest: altijd drie stappen vooruit en dan weer twee terug. Geregeld een paar dagen minder OK. Maar in grote lijnen ging het onmiskenbaar vooruit: begin maart naar de uitvaart van mijn tante , begin april begonnen met de citalopram , half april mijn eerste feestje , in mei weer meerepeteren met mijn koor , begin juni een deel van een...